اشعار

تـقـسیم کردی با خـدا دارایی‌ات را            ای آسـمـان! دیدم دل دریایی‌ات را

تنها نه در کار تجارت سود کردی            در عشق حـتی دیده‌ام دانایی‌ات را

خالی شود از غیر او وقتی جهانت            پیغـمبری پر می‌کند تـنهـایی‌ات را

حوریه‌ای را پرورش دادی، مگر تو            از آسـمـان آورده‌ای لالایی‌ات را؟

آن مادری‌ها را تو یادش داده بودی            تکثیر کردی اینچنین زیبایی‌ات را

شعـب ابی طالـب پـدیـد آورد بـانو            آزادگی را، نسل عـاشورایی‌ات را

از عــالـم بــالا کـفـن آمـد بــرایـت            فـهـمـیـد دنـیـا تا ابـد والایـی‌ات را

شـرمـنـده کرده با وفـایِ خود وفا را            مدیونِ خود کرده صداقت را حـیا را

بخـشـیـده مـعـنا با نگـاهـش کیمیا را            تـفـسـیـر کـرده رحـمـت بی انـتهـا را

دریایِ بی‌ پـایـانِ ایـثار است بی‌شک

دنیا به الطافش بدهکار است بی‌شک

همواره هرجا یاورِ پیـغـمبر است او            قطعاً یکی از شافعانِ محشر است او

هم اولـین بـانـویِ اسـلام‌آور است او            هـم مـادری اُمِّ ابـیـهـا‌ پـرور است او

در بحثِ ایمان، مثل و همتایی ندارد

او جــز رســول الـلـه، آقـایـی نـدارد

دردِ تـمـامِ دردمــنــدان را دوا کــرد            او عمرِ خود را وقفِ راهِ مصطفی کرد

برعکسِ آنکه با شتر، فتنه به پا کرد            او ثروتش را خرجِ دین، خرجِ خدا کرد

دشمن بداند فـتنه‌هایش بی‌نتـیجـه‌ست

واللهِ ام‌ُّالـمـؤمـنـین تـنهـا خـدیجـه‌ست

او پا به پایِ مرتضی حامیِّ دین است            در مبحثِ توحید، بی‌هـمتاترین است

او فخرِ اسلام و عرب، فخرِ زمین است            مادرتر از مادر برایِ مؤمـنین است

عـالـم بـه قــربـانِ نـگـاهِ مـهـربـانـش

ما را حـسینی کرده لـطفِ بی‌کرانش

با رفـتـنـش کارِ جهـانی سوخـتن شد            آری عزادارِ غمش هر مرد و زن شد

مرثیه‌خوانش شاخه شاخه یاسمن شد            او با عـبایِ وحیِ پـیـغـمـبر کـفن شد

در کـربـلا امـا عـبـایـی هـم نـمـانـده

در ماتمش حتی خدا هم روضه خوانده

زنی چون مرد، خورشید از تبرزینِ تبش پیدا            هزاران نغمۀ داوود در هر یا ربش پیدا
گل غیب و شهود از ذکر تنزیه لبش پیدا            چه حیرت‌ها که از سقف زراندودِ شبش پیدا

نبی را "جان" او نگذاشت در دل، غم شود غالب
گذشت از جان و مالِ خویش در شعب ابی طالب
کسی که صد طنین از عشق در هر گام آورده            برای او پـیـمـبـر کـاروان از شام آورده
غـلام او، بـحـیـرا دیـده و پـیـغـام آورده            نخـستـین زن که با آزادگی اسلام آورده
کسی که گفت: در هر امر و تصمیمی مقدم تو
کسی که گفت: آمَنتُ و صَدَّقتُ و سَلَّمتُ
کسی که وامدارش قاف تا قاف قریش آن‌روز            سفرها داشت بالاتر ز ایلافِ قریش آن روز
گذشت از هر قماش زرد و زربافِ قریش آن روز            کسی‌که که دست رد می‌زد به اشراف قریش آن‌روز
در آن‌روز آینه از روشنای حق برابر داشت
هوای وصلت فرزند عبدالله، در سر داشت
که بازرگان جان، قدر طلا را خوب می‌داند            که تاجر قیمت این پُربها را خوب می‌داند
که عارف ارزشِ وجه خدا را خوب می‌داند            زنی این‌گونه قدر مصطفی را خوب می‌داند
چنان مهری به دل دارد که هستی را فدا سازد
که از اموال خود مهریۀ خود را بپردازد
به هنگام وفاتش بر نمی‌گشت از وفای خود            خدا می‌خواست او را در بهشت خود برای خود
پیمبر هم كفن می‌کرد او را با عبای خود            چه زیبا قدردانی کرد از او با دعای خود
ز خاطر کی بَرَد احمد، ملال هجرت او را
که «عام الحزن » نامیده است سال هجرت او را
کمی آرام‌تر! زهراست در خانه پریشانت            ندارد سن و سالی تا ببیند داغ هجـرانت
چه خواهد کرد با او، غصۀ شام غریبانت            خودت گفتی: عزیزم دخترم، جانم به قربانت
تو که با شوق، عمری را به پیغمبر وفا کردی
چه شد زهرای خود را با غم مادر رها کردی؟!
چه زود این داستانِ داغِ تو تکرار شد مادر!            بر اهل‌بیت پیغمبر، غمی آوار شد مادر!
که زهرا، کشته در بین در و دیوار شد مادر!            و زینب وارث این ماتم دشوار شد مادر
چه مظلومانه مادر را به شب بُردند از خانه
به گِردِ شمع مولا، عاشقانه سوخت پروانه

تویی که هم‌زبان و همسر نجم امین بودی            چه در سختی، چه آسایش، برایش هم‌نشین بودی
که رو کردی به دین وقتی تمام شهر کافر بود            نخستین بانوی اسلام در آن سرزمین بودی

تو را هم طاهره خواندند و هم شهبانوی بطحاء            ولی در وصفت این کافی‌ست: کوثرآفرین بودی
اگر نامیده عام‌الحزن پیغـمبر وفـاتت را            تو بیش از آنچه می‌دانیم با احمد عجین بودی
برایت جبرئیل از جنت اعلی کفن آورد            یقیناً لایق این هدیه از عرش برین بودی
گواهی می‌دهد قرآن، شهادت می‌دهد تاریخ:            نه تنها مادر زهرا، که ام‌المؤمنین بودی

ای خو گرفته با نَفَست عـطر احـمدی            ای پـیـشـتر ز بـعـثت احـمد، محـمّدی
ای بارها سـلام تو را بر رسول خود            ابـلاغ کـرده ذاتِ خــداونـدِ سـرمــدی

چون شـمع با فـروغ نـبـوّت گـداخـتی
پیش از نـزول وحی نـبی را شناخـتی

بی دامن تو ختم رُسُل کوثری نداشت            نـخـلِ بـلـنـدِ آرزویِ او بـری نـداشـت
حتی عـلی که جان عـزیز محمّد است            در ملک بی حدودِ خدا، همسری نداشت

ای هـمدم رسول خـدا در نزول وحی
ای دامـن تـو مـرکـز نـور بتول وحی

تو وصل بر رسول و ز هستی جدا شدی            تـو آفـتـابِ بـیت سـراج الـهـدی شـدی
نیزار وحی، مثل علی شیرمرد داشت            ای شیـرزن تو تـالی شـیـر خـدا شدی

دارائـی تـو هـدیـه به پـروردگـار شـد
در جنگ اقـتـصاد نبی، ذوالفـقـار شد

در دور بت‌پـرسـتی و تاریکی حجـاز            بـودت رخ نـیـاز بـه درگـاه بی نـیـاز
پیش از نـزول وحی الـهی تو و عـلی            خوانـدید با رسول خـدا در حـرم نماز

چون تو، که با رسول خدا همسری کند؟
دُرّ یـتــیــم آمــنــه را مــادری کــنـد؟

ای تکـیـه‌گاه خـواجۀ لـولاک شـانه‌ات            ای لحـظه‌لحـظه ذکر محـمـّد ترانه‌ات
بـر یـازده ســتـارۀ تـوحــیـد آســمــان            روی منیر فـاطـمه، خـورشید خانه‌ات

در بـیتِ آفـتـاب، مـهِ تـام کـیـست؟ تو
اوّل زنِ مـجـاهـدِ اسـلام کـیـسـت؟ تو

پیـغـمـبـر خـدا به تو عـرض ارادتـش            زهـراست هم‌کلام تو پیش از ولادتش
گوئی که با تو گرم سخـن بود فـاطمه            حتی به لحـظـه‌های غـروب شهـادتش

با آنکه سال‌ها ز جهـان چشم بـسته‌ای
انـگـار دور بـستر زهـرا نـشـسـتـه‌ای

ای قـامـتـت به قـائـم تـوحـیـد، قـائـمـه            دشـمن شدند با تو دغـل‌دوسـتـان همه
از هست خویش دست کشیدی و ذات حق            بخـشـید گـوهـری به تو مانـند فـاطـمه

الحق توئی توئی تو که کفـو پیـمـبری
شایـسـتـه‌ای که بهر نبی کـوثر آوری

آزرد، ای فـرشتۀ حق، اهـرمن تو را            زخـم زبـان زدند به هر انجـمن تو را
از بس که ریخت عطر قداست ز پیکرت            پیـراهـن رسـول خـدا شـد کـفن تو را

از بـس بـلـنـد بـود مـقـام و جـلال تـو
گـردیـد سـال حـزنِ نـبی، ارتحـال تو

روح مـقـدّسـت چو به پـرواز می‌شود            درهـای غـم به قـلب نـبی باز می‌شود
در فـصل خـردسـالی و آغـاز زندگی            بـی مـادریِّ فــاطــمـه آغـاز مـی‌شـود

اشک نبی برای تو ای جانِ پاک، ریخت
با دست خویش بر تن پاک تو خاک، ریخت

با رفـتن تو، یار محـمـّد ز دست رفت            خـورشید روزگارِ محمّد زدست رفت
شد حمله‌ور به گلبن دین، لشگر خزان            تو رفتی و بهـارِ محـمّد، ز دست رفت

زیـبـد که با هـزار زبان در ثـنـای تو
«میثم» دُرِ قـصـیده بریـزد به پای تو

حیدر به شمشیرش نبی را یاوری کرده            با ثروت خود ذوالفقاری دیگرست این زن
تنها نه زهرا را شفـیع حشر می‌خـوانند            چون فاطمه یاری‌رسان محشرست این زن

جاری نمی‌شد بی حضورش سورۀ کوثر            شأن نـزول آیـه‌های کـوثـر ست این زن
او را بپـرس از سوره‌هـای مکی قـرآن            تا که بگویند آیه‌ها را از برست این زن
خورشید بطحا را غروبی نیست زیرا که            بر مصطفی ماه‌آفرین مهرآورست این زن
جز او سرودی روی لب‌هایش نیاورده‌ست            منـظـومۀ آرامـش پیـغـمـبرست این زن

تو را در عشق بی‌معناست غرق خویشتن بودن            تویی و مصطفی معنای یک جان در دو تن بودن
به دنبال دلت صحرا به صحرا رفتی و آخر            رسیدی بر سر کوی نبی از بی‌وطن بودن

که بودی تو؟! همانا شیرزن بودی به شهری که            به چشم مردمانش شرمساری بود زن بودن
تمام آرزویت بود و آخر سر محـقق شد            به جان و مال خود مانند حیدر بت‌شکن بودن
نه هرکس می‌تواند چون تو، اُم‌المومنین باشد            دلی می‌خواهد آتشناک، شمع انجمن بودن
در آئین بهاران هر کسی را این سعادت نیست            به باغ مصطفی، گل‌های عصمت را چمن بودن

تو که با جان و مالت یاور دیرین دین هستی
به چشم عاشقان تنها تو ام‌المومنین هستی

به اسلام از همان اول زبانزد بوده ایمانت            همین ایمان سبب شد فاطمه پرورد دامانت
در آن صحرای سوزان تا که فهمیدی محمد را            به لبخندش شکفتی و بهاران شد زمستانت
و با هر "اشهد انَّ..." رهایی، غرق پروازی            که پیش از این زمین و آسمان‌ها بوده زندانت
چنان دار و ندارت را به راه دوست بخشیدی            که تا امروز هم تاریخ اسلام است حیرانت
فقط از درهم و دینار نگذشتی در این سودا            به پای عشق خود حتی گذشتی از سر جانت
تو دارایی خود را خرج دینداری ما کردی            و حالا مـادر مـایی و ما بچه مسلـمانت

چه توفیقی‌ست ما را! همسر پیغمبر مایی
نه تنهـا هـمسر پیـغــمبر ما، مادر مایی

ای آسمانی! گرچه مهمان زمین هستی            با پنج‌تن در عرشِ اعلا همنشین هستی
فـرمـود با امـوال تو اسـلام برپـا شد            با جان و مال خویش از ارکان دین هستی

تاریخ، احـمد را امین خویش می‌داند            تنهـا امـانت‌دار مردم را امـین هستی
ای اولین بانـوی دلـداده! تو در قرآن            السابقـون السابقون، اهل یمین هستی
طوبای پیغـمبر فقـط با تو ثـمـر دارد            یعنی تو تنها لایق لطفی چنین هستی
دستان تو گهوارۀ زهـرای اطهر بود            در شأنت این بس که رکاب این نگین هستی
باید بگویم هر چه گفتم هستی اما من            هرگز نخواهم گفت که تنها همین هستی
از ابــتــدایـش مــادر اُمِّ ابــیــهــایــی            پس تا ابد تنها تو اُمُّ المـؤمنین هستی

تو را در وادی توحید در اوج یقین دیدم            تو را کـفو نبی، از اولین و آخرین دیدم

تو را یار رسول الله «فِی البَأسَاءِ وَالضَّرَّاء            وَ حِينَ البَأسِ» هم‌عهد امیرالمؤمنین دیدم

 «تو را دیدم که می‌چرخد به گرد خانه‌ات کعبه»            خدا را در حرم خواندم، در آن بیت گلین دیدم

تو در روی امین مکه نور وحی می‌دیدی            تو را از قبل بعثت محو ختم‌المرسلین دیدم

تو را مـحـبـوبهٔ قـلب حـبیب‌الله از آغاز            تو را «اَلسّابقونَ السّابقون» در راه دین دیدم

بریدی از همه اموال و بردی سود مالامال            جزایت را به قرآن «نِعمَ اَجرُ العامِلین» دیدم

تو را تفسیر نورانی « وَالّیلَ اِذا یَغشی»            تو را در بیت قرآن لیلة‌القدرآفرین دیدم

قیاس شأن تو با ساره و هاجر، مع‌الفارق            تو را بالاتر از آن و تو را برتر از این دیدم

تو را در آیه‌های آل عمران برتر از مریم            تو را در بزم «الله اصطفی» بالانشین دیدم

به شأن زینب کبری همین بس که شبیه توست            تو را با فاطمه خـیر نساء العالمین دیدم

تو را همراز سرّالله قبل از روز میلادش            تو را راضیّه و مرضیّه در اوج یقین دیدم

نه تـنـهـا مـادر اُمّ اَبـیـهـا، مـادر هـستی            تو را در بیت وحی اُمّ امیرالمؤمنین دیدم

زبون بود آن زنی که بر نبی زخم زبان می‌زد            حسودان تو را مشمول لعنی آتشین دیدم

نه تنها در رجزهای حسینت روز عاشورا            تو را در خطبهٔ غرّای زین‌العابدین دیدم

هنوز از هودج نورت امان از نار می‌بارد            تو را دلواپس اُمّت به روز واپسین دیدم

به محشر پیکر خونین محسن روی دست توست            تو را با فـاطمه در ماتم آن نازنین دیدم

تقسیم کن یک بار دیگر آنچه داری را            در سجدۀ خود شور این آئـینه‌ کاری را

یک بار دیگر با همان دلـواپسی بگذار            بـین یـتـیـمـان مـحـمـد دسـت یـاری را

بر خـانـۀ تو اولین بـار آسـمـان بـاریـد            لبـخـنـدهـای اولـیـن صـبـح بـهـاری را

از بخششت با ما ‌نصیبی هست بی‌پایان            من دیده‌ام لطفی ‌که اندک می‌شماری را

چیزی ندارم پیش‌کش، الا که با اخلاص،            پای غـم زهـرا بریـزم اشک جاری را

با روضه‌ای که دوست داری، بین ابیاتم            روشن کن امشب آتش این سوگواری را

تنها فقط بین شما رسم است خیلی زود            مادر به دختر می‌سپـارد خـانه‌داری را

زینب به مادر رفته یعنی خوب می‌فهمد            درد یتـیمی را، غـمِ این زخم کاری را

پس آستین را بُرد پیـش چـشم آن دختر            شاید نبـیـند چوب را، لب‌های قاری را

نـسلی که زد آتش همه بـال و پرت را            گـلگـون کـشـیـد آئـیـنـه‌های پرپرت را

یک روز در مکـه شـکـسـتـنـد آه بـانو            با سنگ کـین پـیـشـانی پـیـغـمـبرت را

یک روز در شـهـر مـدیـنـه ظـالـمـانـه            کـشـتـنـد در اوج شـقـاوت دخـتـرت را

یک روز در مکه به دست خیل کـفـار            آزرده دیـدی از جـفـاهـا شـوهــرت را

یک روز در شـهـر مـدیـنـه بی‌مـحـابـا            مـی‌زد عـدو بـا تـازیـانـه کـوثــرت را

با کـشـتـن زهـرای اطـهـر در مـدیـنـه            اجر رسـالـت داده دشـمن هـمسـرت را

ای بـانـوی آزرده خــاطـر یـا خـدیـجـه            پُر کرده گردون از می غم ساغرت را

یک روز با تـیـغ جـفـا می‌دید محـراب            بشکـسـت دشـمن آسـمـانی گوهرت را

یک روز دیگـر در کـنـار قـبـر احـمـد            با تیـربـاران کرده خـونـین اخـترت را

روز دگر در کـربـلای اشـک و مـاتـم            کـردنـد پــرپــر لالـه‌هـای دیـگـرت را

جای کـفـن گـفـتـی عـبـای احـمـد آرنـد            تا که به پـوشـانـنـد از آن پـیـکـرت را

دانی که در کـربـبلا در خـون کشاندند            جسم حـسـین آن نـور چـشمان ترت را

مـی‌دانـی ای بـانـو رهـا کـردنـد آنـجــا            عریان به خون جسم حسین بی‌سرت را

در پیـش چـشم زینبت بر نـیـزه بـردند            رأس حسین آن یاس خونین حنجرت را

یک دخترت را زد عدو سیلی به رخسار            زد تــازیـانـه دخـتـر کـوچـکـتــرت را

بگـذر ز "یاسر" گـر دریـن ایـام انـدوه            برده به سمت اشک و ماتم محضرت را

مقـدر بود زهـرا جانِ خـتـم الانبـیا باشد            علی هم، دست در دستِ نبی، دست خدا باشد

مقدر بود در دست رسول الله و اولادش            زمین باشد، زمان باشد، تمام ماسـوا باشد

مـیان بـانـوان عـالـم اما یک نـفـر بـایـد            که محبوب حبیب الله، عشق مصطفی باشد

عـلی آئـیـنۀ احـمد، حـسـین آئیـنۀ زهـرا            ولی آئـیـنـۀ روی خـدیجه مجـتـبی باشد

به پاس زحمتش در راه دین، زهرا نصیبش شد            عـلی داماد او گـردید تا حـقـش ادا باشد

از او محروم شد دنیا وگرنه فاش می‌دیدند            که او هم در حدیث فاطمه تحت الکسا باشد

نه تنها خود کریمه، مادر نسل کریمان است            که هم خیرالنسا، هم مادر خیرالنسا باشد

عجب حُسن ختامی ده شب ماه خدا دارد!            نفس‌های خـدیـجه ضامن هر ربّـنا باشد

اجابت را میان دست خود ناگاه می‌بیـند            اکر نام خـدیجه مُهر آن دست دعا باشد

نه تنها ما، حسین از تربت او توشه می‌گیرد            عجب شأنی! که قبرش ملجأ آل عبا شد

کسی که نام او قبل از أنا بنُ الحیدر کرار            رجزهای حسین بن علی در کربلا باشد

چنان باغ فدک در روز روشن غصب شد نامش            که اُم المؤمنین تنها بر این مادر روا باشد

کسی که هستی‌اش خرج خدا شد لحظهٔ آخر            تقاضایش ز احمد با خجالت یک عبا باشد

عبا را داد، اما جبرئیل آخر کـفـن آورد            عبا اما به گـوش گـریه کن‌ها آشنا باشد

سرلـوحۀ ایـمان و امان است خدیجه            بر روی زمین، عرش مکان است خدیجه

بانوی حـرم‌خانۀ وحی نـبـوی اوست            در چشم نبی، گوهر جان است خدیجه

گـنـجـیـنۀ پُـر گـوهـر تقـوا و شرافت            آئـیـنـۀ تـوحـیـد نـشـان اسـت خـدیجه

سرچشمۀ ناب کرم و فضل و سخاوت            احـیـاگـر ایـثـارگـران است خـدیـجـه

سرسبزترین سرو سرافـراز فضیلت            در فصل بهاران و خزان است خدیجه

در گـلـشـن ارزنـدۀ تـوحـیـد و نبوت            چون كوثر جوشنده، روان است خدیجه

گر فاطمه‌اش بانوی زن‌های بهشتی‌ست            نـور دل گـل‌های جـنان است خدیجه

پیداست شب آخر عمرش، ز نگاهش            بر فـاطـمۀ خود نگـران است خدیجه

در حسرت بی مادری فاطمۀ خویش            آزرده‌دل و اشک‌فـشـان است خدیجه

آمد كـفـن از سـوی خـداونـد بـرایش            محـبـوب خـداوند جهان است خدیجه

قدرش به خدا هیچ نیاید ز «وفایی»            زیرا كه فـراتـر ز بیان است خدیجه

وقـتـی كه دیـدگـان بـشـر نـاسـپـاس بود            تنهـا خـدیـجـه بود كه گـوهـرشناس بود

تا سر نهد به پای رسـول امـین ز شوق            در بـارگـاه عـشـق، پُـر از الـتـماس بود

گـنـجـیـنـۀ مـعـارف ایـمــان و مـنـزلـت            آئــیــنــۀ کــرامـت پُــر انـعــكـاس بــود

مـال و مـنـال را بـه فــقـیـران مـكـه داد            كی در كمند نفْـس و طعـام و لـباس بود

خوف و رجای او به ره دین حق گذشت            از جاهـلان مـكـه كجا در هـراس بود؟!

غفلت نكرد لحظه‌ای از حق، خدا گواست            تا آخرین نَفَس به جهـان حـق‌شناس بود

روز وداع خویش « وفایی » از این جهان            آزرده دل، به خاطر احـوالِ "یاس" بود

نه تنها مادرِ زهراست، اُم‌ُّالمؤمنین هم هست            زنی از مردها برتر، زنی مردآفرین هم هست

نه تنها مادرِ زهراست در ظاهر، که در باطن            خدیجه مادرِ مولا امیرالمؤمنین هم هست

نه تنها اهل اسلام‌ است، در فضلش همین کافی            که در بین مسلمانان خدیجه اولین هم هست

فقط یاور برای حضرتِ ختم‌ِرسولان، نه            که حتی یاورِ پیغمبرانِ پیش از این هم هست

و او بر گردنِ اسلام گردنبند زیبایی‌ست            و بر انگشترِ پیغمبرِ خاتم نگین هم هست

خدیجه بعدِ زهرا برترین زن در سماوات است            خدیجه بعدِ زهرا برترین زن در زمین هم هست

و در راهِ خدا دارایی‌اش را داده و شاد است            برای اینکه جانش را نداد اندوهگین هم هست

زنانِ دیگری هم داشت پیغمبر ولی این زن            نه تنها اولین زن بود بلکه برترین هم هست

تو را کدام مدیح آورم که شخص رسول            توراست همسر و دختر توراست شخص بتول

زبان به اشهد اگر وا کنی کرامت توست            فروع حسن تو کافی است بر قبول اصول

کدام پله عـلم است تا که ذیل تو نیست؟            غلام کوی تو معـقول و خادمت منقـول

به ضرب سکه کجا شأن ضرب شمشیر است؟            جز این درم که علی از کرم نموده قبول

زبان بگو به دهان سنگ شو حمیرا را            که این فضیلت عظمی نمی‌رسد به فضول

کسی به مـعـرفـت دخـتر تو راه نیـافت            بلی همیشه ز مجهـول می‌دمد مجـهـول

به هر مقـام که دیدم مـقـام مسئول است            بجز گـدای درت کاو نـمی‌شود مـسئول

ببخـش دنیی و عـقبی به معنی مسکـین            بدار کوکب ما را مصون ز ننگ افول

به درد سوختن از عشق مبتلاست خدیجه            چـراغ خـانـۀ پـیـغـمـبر خـداست خدیجه

غمی خریده که آن را به عالمی نفروشد            به رمز و راز تجارت چه آشناست خدیجه

به شـوق دیـدن آیـات چـشـم‌ هـای محـمد            به دست بقچۀ نان راهی حراست خدیجه

در این‌ زمانه که شب تهمت جنون زده بر ماه            تـمـام‌آیـنـه بـا مـاه هـم‌صـداست خـدیـجه

هبوط کرده که بر خاکِ سجده‌گاه شود اشک            اگر ستاره‌ای از آسـمان جداست خدیجه

به کویش آمده‌اند از بهشت ساره و مریم            چه غم میان قـبیـله در انزواست خدیجه

اگر مرور کنی سرگذشت جود و سخا را            در ابتداست خدیجه، در انتهاست خدیجه

بـهـار می‌رسـد از بـارش مـداوم نـامـش            که عاشقـانه‌ترین شعر ابرهاست خدیجه

در جمع زن‌های پیمبر برترست این زن            تنهای تنها مصطفی را همسرست این زن

حیدر به شمشیرش نبی را یاوری کرده            با ثروت خود ذوالفقاری دیگرست این زن

تنها نه زهرا را شفیع حشر می‌خـوانند            چون فاطمه یاری‌رسان محشرست این زن

جاری نمی‌شد بی حضورش سورۀ کوثر            شأن نزول آیـه‌های کـوثـرست این زن

او را بپرس از سوره‌هـای مکی قـرآن            تا که بگویند آیه‌ها را از برست این زن

خورشید بطحا را غروبی نیست زیرا که            بر مصطفی ماه‌آفرین مهرآورست این زن

جز او سرودی روی لب‌هایش نیاورده‌ست            منظـومـۀ آرامش پیـغـمـبرست این زن

نامش برای حلـقـۀ خـاتم نگـین است            آن شیـرزن که بانی بنـیان دین است

نازل شده «کوثر» میان رحل دستش            دامـان او «اُم‌ِّ ابـیـهـا» آفــریـن اسـت

«طوبی» میان چـادر او ریشه دارد            «ریحانه»‌اش عرش برینی در زمین است

زن‌های مکه در خور شأنـش نبودند            وقتی که تنها با ملائک همنشین است

«السّابقون السّابقون» یعنی کسی که            در بین زن‌های مسلـمان اولین است

آنـکـه بـرای یــاری دسـت پـیــمـبـر            مثل علی دست خـدا در آستـین است

او کیست؟ غیر از حضرت بانو «خدیجه»            تنها زنی که نامش «اُمُّ‌الْمُؤمِنین» است

بــالاتـر از بـالایـی و بـالانـشـیـنـی            هرچند با ما خـاکـیان روی زمـینی

شایـسـتۀ وصـف زبـان کـردگـاری            نه درخور توصیف‌های این چنـینی

حُسن تو محض با پیمبر بودنت نیست            قبل از مسلمان بودنت هم بهـترینی

انـگـشـتـر پـیــروزی دیـن خــدا را            تو با بهـای جـان و امـوالت نگـینی

طرد تو از سمت قـریشی‌های مکـه            باعث نشد یک لحظه هم از پا نِشینی

نام تو از لب‌های پـیـغـمـبر نـیـفـتاد            در هر کجا همراه ختم المـرسلـینی

«مثل فدک نام تو را هم غصب کردند            تو بهـتـرین مصداق اُمُّ المؤمنـینی»

این روزهای آخر عـمر خـودت را            هر روز با یک غـصۀ تازه قـرینی

رخـسارۀ تو رنگ رفـتن را گـرفته            احساس تلـخ لحـظـه‌های واپـسـیـنی

در چشم‌هایت اشک حرف درد دارد            انگار از یک قـصّۀ دیگر غـمـیـنی

دلـواپـس غـم‌هـای بـی‌پـایـان زهـرا            بعـد از فـراق رحـمـةٌ لـلـعـالـمـیـنی

ای کاش بودی تا در آغوشش بگیری            وقتی که آنجا گفت: یا فـضّه خذینی